Kunstwerken Beeldige wandeling
Plan
Klik hier of op het plan om een volledig overzicht te krijgen van de locatie van de beelden.
Kunstwerken
Thea Murk
Binnen een eigen en frappante beeldtaal waarin relaties tussen ritmes en materialen worden opgebouwd, weet Thea Murk ons telkens te verrassen. Zij werd geboren in Tallinn, Estland en leeft en werkt thans in het Gentse. Haar inbreng is een frisse noot in het geheel van sculpturen waarin vaak een al dan niet uitgesproken figuratie aan bod komt. Diverse materialen staan telkens in contrast of in dialoog met elkaar. Het lijkt bijwijlen alsof zij uit elkaar geboren worden en met elkaar vervlochten zijn. Dat komt ook een beetje tot uiting in de titel van het vrij monumentale werk dat zij dit jaar presenteert, namelijk ‘Golvende uitwas’. Uit een houten blok kronkelen stroken inox in een wirwar van bewegingen die op het eerste gezicht gratuit kunnen lijken, maar het naar ons gevoel helemaal niet zijn, omdat de dynamiek bedwongen wordt in een asymmetrische structuur. Het is een werk dat als een voortzetten van haar eerder in Blankenberge getoonde sculpturen mag worden aanzien. De kunstenares toont met overtuiging en op overtuigende wijze haar voorliefde voor gestileerde en
gestroomlijnde vormen die uitbundig zijn, voor geraffineerde en tevens complexe harmonieën en voor eenvoudige materialen zoals hout, metaal en steen. Sinds enkele jaren zijn haar werken intens aanwezig in de Beeldige Wandeling. Zij kunnen aanvankelijk enigszins verrassen omdat dit soort werk vandaag de dag alhier niet meer zo vaak voorkomt. Het is in die zin verschillend van wat wij destijds hier te lande te zien kregen doordat het zich niet beperkt tot een naast of tegen elkaar plaatsen van contrasterende materialen en brokstukken hout of metaal maar het wel degelijk een complex spel van dialogen opbouwt en creëert. Dit betekent dat wat aanvankelijk verrast omwille van zijn onverwacht beeldend patroon uiteindelijk na enig toezien een weloverwogen ritmiek reveleert die boeit en visueel verrijkend werkt. Haar werken bestrijken een waaier van gevoeligheden die deels door de identiteit van het gebruikte materiaal wordt onthuld, deels door de combinatie van de onderscheiden elementen en hun uiteindelijk totaalbeeld. De Beeldige Wandeling valt op door diversiteit van vorm, materiaal en visie en in die optiek past en fungeert haar werk hier perfect. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Paul Baeteman
Paul Baeteman is een trouwe en fel gewaardeerde gast van deze Beeldige Wandeling. Hij is een kunstenaar van het puurste gehalte. Een beetje een vreemde omschrijving, maar daarmee willen wij onderstrepen dat zijn beeldtaal een persoonlijke verworvenheid is en dat hij zich bekwaamd heeft in het kappen en het modelleren - en ook in het tekenen eigenlijk - vanuit zijn eigen gedrevenheid die daarnaast nauw aansluit bij wat des mensen is, namelijk het streven naar schoonheid en expressiviteit en daarnaast vorm, lijn en volume geven aan de eigen betrachtingen en aan de
persoonlijke kijk op het fenomeen mens en bij voorkeur het vrouwelijke deel ervan. Zoals zijn tekeningen met humor en sensualiteit geladen zijn, zo zijn ook zijn sculpturen in de meeste gevallen een ode aan het vrouwelijke lichaam, ook indien dat niet meteen zichtbaar is. Ondanks het duidelijk sensuele van zijn sculpturen treedt toch een duidelijke vorm van abstraheren op, van uitpuren van de vrouwelijke charmes. Niet dat zij volledig verdwenen zouden zijn maar zij zijn ietwat vergeestelijkt in hun weergave uit marmer, zandsteen en andere soorten gesteente. De kunstenaar gaat wel steeds op zoek naar de ideale vorm, naar de perfecte golving, naar een ritme dat oneindig lijkt te zijn omdat het zich op enthousiaste wijze in de ruimte heeft genesteld. Opvallend en belangrijk in die optiek is zijn inbouwen van openingen in zijn sculpturen, wat een duidelijke lichtheid verleent aan het stenen geheel van vormen en ritmes. Naast het esthetische met zijn discrete hang naar abstrahering valt in zijn gehele oeuvre een speelse benadering van het menselijke op of van wat daaraan refereert via bolle vormen en herkenbare elementen zoals borsten en lippen. Er staat echter meer weergegeven dan wat de toeschouwer op het eerste gezicht bemerkt. In de twee sculpturen die Paul
Baeteman heeft ingezonden voor de beeldige wandeling zal dat naar wij vermoeden duidelijk merkbaar zijn. Het is wel niet onbelangrijk te noteren
dat naarmate men zijn beelden bekijkt steeds meer zinspelingen en interpretaties zichtbaar worden. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Ludo Vastesaeger
De trouwe bezoeker van de Beeldige Wandeling zal zich herinneren hoe Ludo Vastesaeger enkele jaren geleden in de onmiddellijke omgeving van
de Marina naast de weg een motorfiets had geplaatst, natuurgetrouw en opgetrokken in metaal, in aluminium als wij het goed voor hebben. Op
zich een juweeltje van vakkennis en van speels vertoon. Het opmerkelijke daarbij was dat in plaats van het klassieke ‘Niet aanraken’ de toerist
gewoon op de motorfiets plaats kon nemen, al dan niet om een foto te maken. Inmiddels toonde de kunstenaar ander werk, ondermeer een
toren in aluminium die opviel door zijn opnieuw intrigerende vormgeving en door de virtuoze manier waarop de elementen aan elkaar werden
gevoegd om er uiteindelijk een indrukwekkend geheel mee te bereiken dat op zijn minst verraste en intrigeerde. Nu toont hij een ‘Galaxie’ van
400 x 50 x 120, een werk in staal van vier meter hoog dat is opgebouwd aan de hand van gelaste stukjes, dat eindigt in een punt en een melkweg
wil uitbeelden of evoceren. Het wordt ongetwijfeld weer een sculptuur die de aandacht zal trekken en een ludieke noot in het geheel van meteen herkenbare of ietwat verholen betekenissen die de Beeldige Wandeling uitmaken. Net zoals de vorige keer of keren begeeft hij zich in het puur ruimtelijke zonder dat meteen een zuiver figuratieve referentie aanwezig is. Ludo Vastesaeger behoort tot het soort kunstenaars dat creëert vanuit een elan en daarbij beschikt over een rijke fantasie, vanuit een behoefte aan vertellen en zijn verhaal op te smukken met glimlachjes en wellicht ook grijnslachjes, wat een ernstige kijk op het creatieve niet uitsluit. Zijn technische meesterschap laat hem toe om zijn rijke verbeeldingskracht vrije teugel te laten. Beeldende kunst is in ruime mate een spel, een goochelen met werkelijkheden, het uitbeelden van een plotse gedachte, het glimlachen en het bedenken van wat niet eerder als vorm bestond, het visualiseren van een droom of een mijmering, het creëren van illusies en van ludieke ritmiek. Daarin munt Ludo Vastesaeger uit en overtreft hij velen die menen via hun oeuvre een doodernstige boodschap de wereld te moeten insturen. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Hubert Minnebo
Hubert Minnebo is een van de belangrijkste beeldhouwers van dit land. Hij heeft rustig en met een zelfzeker enthousiasme een eigen beeldtaal ontwikkeld die hij nog steeds met verve hanteert en waarin bestendig varianten optreden zonder dat de essentie gewijzigd wordt. Zijn figuren vinden een boeiende neerslag in zijn juwelen die gegeerde collectors items zijn geworden en een tijdloze esthetische uitstraling bezitten. Brons is zijn basismaterie. Het straalt statigheid uit en tevens iets fragiels omwille van de gevoeligheid van zijn huid. Het trotseert regen en wind en verwerft daarbij vaak een verrukkelijke patina, maar schuwt het oxideren van het zoute zeewater dat door een stevige zeebries wordt aangevoerd. Daarom staan zijn beelden op enige afstand van de zeedijk in het stemmige parkje aan de Paravang. De beelden van Hubert Minnebo zijn de reflectie van zijn gemoed, van zijn geestelijke rijkdom, van zijn talrijke reiservaringen bij voorkeur in ontoegankelijke gebieden in het Verre-Oosten. Zij illustreren en incarneren een intense dialoog tussen het Westerse denken en de Oosterse levensfilosofie, tussen een meditatieve vormentaal die door symbolen en esoterische tekens wordt gekenmerkt en een behoefte aan verhaal, aan uitbeelden, aan weergeven van eigen emoties en van vermeende of reële betrachtingen. Binnen zijn beeldtaal, die ondermeer gekenmerkt wordt door de verticaliteit van een buste of een rechtopstaande gestalte en door een heel persoonlijke interpretatie van het menselijke gelaat, is veel diversiteit aanwezig zowel op het vlak van de monumentaliteit als op dat van de welsprekendheid van de huid van zijn bronzen. Een zorgvuldige afwerking en een inventieve opbouw van structuurelementen en hun innerlijke dialoog zijn steeds aanwezig net zoals het statige en ietwat raadselachtige van zijn personages, zij het opnieuw in een indrukwekkende waaier van beeldende en emotionele interpretaties. Hubert Minnebo heeft een gigantisch oeuvre opgebouwd vanuit zijn schitterend metier en zijn rijke verbeelding die parallel loopt met zijn sensibiliteit en zijn spirituele visie op mensen en dingen. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Serge Gangolf
De sculpturen van Serge Gangolf vertolken een eenvoudige ritmiek, een essentiële beweging zoals een gebaar van de hand, een gedachte, een flits
die men heel even tot stilstand heeft gedwongen. Zijn eerste sculpturen waren zuilen waarin bewegingen plaats vonden, ritmes die de neiging vertoonden om zich van de verticale basis te verwijderen. Naar aanleiding van een sneeuwsymposium in Québec (in 2000), waarop hij zoals de vorige jaren telkens als enige Belg werd uitgenodigd, heeft hij de thematiek van een beweging die ‘Open’ is of ‘Gesloten’ ontdekt en toegepast. Hij was een van de eersten om corten staal te gebruiken en hanteert het nog steeds naast inox, steen, aluminium en albast. Op tal van plaatsen heeft hij monumentale sculpturen geplaatst, op een rotonde in Marche-en-Famenne, voor het justitiepaleis van Aarlen en Hoei, in Verviers en Ath en op diverse plaatsen in Latijns-Amerika. Ook in Blankenberge staan enkele van zijn sculpturen waarvan een deel uitmaakt van het patrimonium van de stad. Hij neemt aan de Beeldige Wandeling 2011 deel met maar liefst drie sculpturen die telkens een kenmerkende ritmiek uit zijn recente creativiteit illustreren. Dat is op de eerste plaats het ritme van een vierkant of een cirkel dat op het ogenblik waarop de geometrische figuur haar eindpunt behaalt plots een onverwachte beweging uitvoert, een dralen suggereert, een innerlijke vouw, een halte, een wijziging van de voor de hand liggende ritmiek. De oorspronkelijke vorm wordt bijwijlen samengedrukt, uit zijn balans gehaald. Een tweede ritmiek, die hij vaak heeft toegepast in zijn schitterende albasten beelden, is die van rechtopstaande ringen die in elkaar vervlochten zijn, in elkaar verglijden: esthetiek, sierlijkheid, vakmanschap, poëzie. Een derde beweging heeft hij de naam ‘Vague’ gegeven, een ritme dat alwie aan de kust verblijft dagelijks kan zien, namelijk het ritme van golven die sterven op het strand, een simpele beweging die steeds kleiner wordt. Opnieuw essentie, poëzie en het aangrijpende vatten van ritme dat we niet eerder op die manier uitgebeeld hebben gezien. De inbreng van Gangolf geeft de Beeldige Wandeling een verheven allure. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Lieven Debrabandere
Lieven Debrabandere is een uitermate welkome nieuwkomer in onze Beeldige Wandeling. Als therapeut haalde hij motieven, remmingen en verklaringen boven bij mensen niet zonder een intense eigen inbreng, een beetje zoals hij als beeldhouwer nu en sinds jaren een bij manier van spreken diepgaande dialoog aangaat met de weerstand van een blok arduin, met de esthetiek van witte en zwarte marmer, het gedweeë gehoorzamen van zandsteen of met de verfijnde sensibiliteit van albast. Wat wij hier als dialoog omschrijven is eigenlijk de projectie van zijn identiteit. Hij haalt immers uit de steen wat hij er mentaal heeft in opgeborgen om het er naderhand als een geheel van modules en verbanden triomfantelijk uit te halen en het letterlijk en figuurlijk een naam te geven. Een steen heeft iets van de eeuwigheid of beter gezegd wellicht van het begin van de dingen en heeft de geboorte van het verleden in zich opgesloten. Een beeldhouwer zoals Lieven Debrabandere, die met overgave en overtuiging de taille directe hanteert - het kappen en bewerken zonder voorafgaande planning - mediteert met de dynamiek van zijn lichaam en
zijn geest. Aan de hand van een eigen ritmiek beeldt hij uit en creëert hij verhoudingen. Die persoonlijke ritmiek of noem het dynamiek is zijn
merkteken. In wat aanvankelijk een blok steen was creëert hij telkens relaties en plastische oplossingen. Zo vloeit bij manier van spreken het ene uit het andere voort en ontstaan aldus contrasten en harmonieën. Ieder beeld van de kunstenaar is immers het resultaat van een streven naar een vormentaal die een eenheid vormt, die op haar beurt evenzeer enige figuratie kan oproepen als zij een al dan niet suggestieve beweging vertolkt. Dat wil ondermeer zeggen: een bijwijlen verrassend verglijden van vormen die functie zijn van de plaats die de toeschouwer heeft ingenomen.
Zo kan evenzeer een vleugje figuratie verschijnen als een geometrische structuur die het hoekige met het golvende verzoent. Hoekige vlakken
wisselen af met ronde of golvende volumes. Langgerekte vormen bezitten een nauwelijks verborgen lichamelijke expressiviteit. Sierlijke en op vormelijk vlak schier ondefinieerbare modules vertonen een ronde of vierkante opening die het gebalde vertoon doorbreekt. Een cilinder ontmoet
een scherpe hoek. Beweging wordt een lang uitgerekt landschap of vertolkt de compacte ontmoeting tussen een gepolijste glooiing en een abrupte blessure. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Jef Van Leeuw
Aan de sculpturen van Jef Van Leeuw loopt men niet argeloos voorbij. Zij intrigeren omwille van hun vormentaal en verbazen omwille van hun
monumentaliteit en hun complexe en sierlijke vormen. Het zijn ook niet zomaar beelden, maar sappige verhalen in marmer of in een ander soort
steen die volgepropt zitten met symbolen en betekenissen. Ieder jaar opnieuw verrast hij ons, want hij zorgt er steeds voor dat hij telkens iets
helemaal anders toont dat echter wel steeds de kenmerken van zijn schitterende beeldtaal draagt. Vorig jaar exposeerde hij een lieftallige en wellustige dame die rust en welbehagen uitstraalde. Dit jaar heeft hij iets heel anders bedacht en uitgewerkt, namelijk een luchthapper of luchtzuiger, een dier dat uit zijn verbeelding is geboren en dat hij tijdens een slapeloze zomerse nacht heeft gadegeslagen en naderhand uitgebeeld. Het wezentje heeft zich in zijn slaapkamer genesteld en hapt lucht, zuigt zich vol en neemt geleidelijk aan een andere gedaante aan tot het een volle banaan, een dikke horizontaal zwevende ellips wordt. Het ondergaat zienderogen een gedaanteverwisseling al naargelang het opzuigt of leegloopt. Zo zijn er meerdere luchthappers in de verbeelding van Jef Van Leeuw. Op de dag van de opening zal het beeld niet helemaal af zijn. De kunstenaar zal het ter plaatse afwerken ongetwijfeld in aanwezigheid van talloze kijkers die wellicht glimlachend zijn handigheid zullen bewonderen en die, indien het trouwe bezoekers zijn van de Beeldige Wandeling, zich zullen verheugen over de niet aflatende verbeelding en inspanningen van de veelzijdige kunstenaar. Jef Van Leeuw is inderdaad veelzijdig zowel op het vlak van zijn creativiteit als op dat van de gebruikte materialen. Hij beeldt dieren en menselijke gestalten uit en ontwerpt complexe taferelen van wezens en objecten in brons, Franse steen, witte steen, marmer, arduin, polyester, hout, albast, keramiek. Hij creëert daarnaast ook juwelen in hout en zilver en heeft ooit een tuin ontworpen waarin planten, vogels en mensen zich goed voelen en groeien in schoonheid en deugdzaamheid. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Patrick De Bleeckere
Tal van beeldende kunstenaars hebben het in hun oeuvre over leven en dood, over wederopstanding en aftakeling, over kiemen en zaden die leven worden, zowel letterlijk als figuurlijk. Ik ken er niet een die, zoals Patrick De Bleeckere het doet, op zo spontane en indringende manier de essentie van wording en teloorgang uitbeeldt in collages en objecten, in structuren die suggereren en in schrijnen die bewaren. Sinds meerdere jaren neemt hij deel aan de Beeldige Wandeling. Een van zijn sculpturen behoort tot het patrimonium van de stad Blankenberge. Leven vanuit de dood en omgekeerd, orgasme in een driedimensionaal elan, de asse van een gestorven broer ingekapseld en ongenaakbaar in een doorzichtig cocon, wederopstanding die door parels van glas wordt gesuggereerd en groei vanuit de donkere verworvenheden van de geschiedenis, zaad en embryo’s in een vormentaal die toont en beroert en die evenzeer monumentaal als ingetogen oogt, het zijn slechts enkele elementen in een veelheid van formele vertolkingen die de constante en authentieke thematiek uitmaken van zijn beeldend bewustzijn. Materie is symbool van alles wat aan dood en leven refereert. Zo staan korrels van steenkool voor wat gestold is in de huid van de aarde en aldus geschiedenis evoceert. Een dode boom staat nog overeind en in de holtes van zijn hart borrelen parels van glas omhoog: sperma. Dat betekent een nieuw leven op het lichaam van wat dood bleek of leek te zijn. In de dorre huid van wat van een boom overblijft groeit aldus in een ontroerend contrast een stroom van leven, tastbaar en bevreemdend, intrigerend en aangrijpend tegelijk. Patrick De Bleeckere bouwt fiere torens van leven waarin groei en vitaliteit staan uitgebeeld. Hij strooit lange strepen zaden van glas op de grond. Hij bouwt monumenten van gaas waarin de materie van zijn fundamentele boodschap is opgeborgen, gestapeld, ruimtelijk verspreid. In dozen of vensters van polyester zitten tekens van leven, wordt een verhaal uiteengerafeld omtrent de essentie van het menselijke bestaan, liggen zaden verzegeld van gewassen en van mensen en dieren, beveiligd maar ongenaakbaar geworden. Zijn thematiek is een basisgegeven. Hij slaagt erin om zowel vormelijk als inhoudelijk op overtuigende en directe wijze uit te beelden wat in ieder van ons intens aanwezig is.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Josyane Vanhoutte
Josyane Vanhoutte bezit een bijzonder beeldhouwkunstig talent dat op de eerste plaats gekenmerkt wordt door de diversiteit van haar thematiek en haar beeldtaal. Figuratie verschijnt onder diverse gedaanten in een waaier van beeldende benaderingen die gaat van een natuurgetrouwe weergave via een meer gestileerde interpretatie naar een verrassend mediteren omtrent de innerlijke ritmiek van wezens en dieren. Zij munt onder meer uit in het boetseren van dieren: paarden, eenden, honden, die telkens in een karakteristieke houding zijn gevat en opvallen door hun sierlijkheid en hun waarachtig verschijnen. Wij denken hier bijvoorbeeld aan enkele eenden die opgeschrikt lijken te zijn en door de kunstenares gevat worden terwijl ze opstijgen. Haar paarden zijn dan weer toonbeelden van elegantie en van wat men als een klassieke expressiviteit zou kunnen omschrijven. Ook het menselijke wezen beeldt zij uit in houdingen die zowel de ritmiek als de lichamelijke présence beklemtonen. Dat worden dan dansers of jonge meisjes of kinderen in een uitermate gevoelige en bijwijlen ook romantische benadering. De ritmiek van een danser in een traditionele vormgeving beeldt zij op twee manieren uit: een uitwendig lichamelijke manier die de anatomie respecteert en onderstreept en een die als het ware is binnengedrongen in wat binnen in dat lichaam gebeurt zodat de pure ritmiek een tastbare vorm heeft aangenomen. Dat laatste is aanvankelijk ietwat bevreemdend, maar spreekt gaandeweg tot de verbeelding en boeit uiteindelijk op een heel beklijvende manier. Als portretkunstenares heeft zij een meer dan behoorlijke faam verworven. Een duidelijk voorbeeld daarvan is de buste van de Oostende volkszangeres Lucy Loes waarvan de opdracht eerst aan een andere kunstenaar was toevertrouwd die er een potje van maakte. Uiteindelijk dan maar bij Josyane Vanhoutte te rade gaan, die een schitterend en natuurgetrouw driedimensionaal portret heeft gemaakt van de koningin van het zeemanslied. Onlangs heeft Josyane enkele stripfiguren gemodelleerd die gewoon perfect het origineel in een ruimtelijke beeldtaal hebben omgezet. Haar deelname aan de Beeldige Wandeling reveleert opnieuw een andere beeldhouwster die een aantrekkelijke vormentaal met een discrete glimlach heeft gecreëerd.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Johnny Werkbrouck
Enkele maanden geleden had een tentoonstelling plaats van wit marmeren sculpturen van Johnny Werkbrouck in de Gaeremijnzaal van het Brugse Belfort. 70 grote werken, wel doordacht en indrukwekkend gepresenteerd in een prachtige ruimte. Velen, zowel land- en streekgenoten maar ook tal van enthousiaste en verbaasde buitenlanders, hebben de tentoonstelling bezocht en hebben met bewondering de thematiek, de beeldende gedrevenheid en de verfijnde esthetiek van zijn oeuvre ervaren. De kunstenaar neemt voor de tweede keer deel aan de Beeldige Wandeling en daar zijn wij gelukkig mee. De uitstraling en de impact van een enkel werk in een ruimte zoals de zeedijk is uiteraard helemaal anders dan in een zaal die een toonbeeld is van sierlijkheid en architecturale harmonie en die een veelheid van werken in zich heeft opgenomen. In die tentoonstelling kon men via enkele monumentale foto’s van de kunstenaar in zijn atelier zien hoe hij kapt en boort en slijpt in de witte steen naar een model dat hij in was heeft gemodelleerd. Hier is duidelijk een beeldhouwer aan het werk in de authentieke betekenis van het woord, namelijk iemand die de blok steen of de houten boomstam bewerkt en omvormt ‘naar zijn beeld en gelijkenis’, naar het model dat hij voor ogen heeft en dat hij wil herscheppen in een andere dan de oorspronkelijke of de intermediaire materie, zijnde ofwel het menselijke lichaam of de wassen kopie.
Het werk van Johnny Werkbrouck straalt een aangrijpende sereniteit en een esthetische vormentaal uit. Dat wordt in de hand gewerkt door de puurheid van het marmer, maar is vooral het resultaat van een perfecte harmonie van vormen en modules. Handen en het menselijke lichaam in een serene en rustige benadering die een besef van vormelijke perfectie evoceert en tevens die volmaaktheid overstijgt door de warmte en de expressiviteit van het uitgebeelde, dat is het imago van een beeldhouwer in de rijke en helaas wat verloren gegane betekenis van het woord. Handen van verbondenheid en een jong lichaam dat vanuit de zwijgende amorfe steen geboren wordt zijn geliefkoosde thema’s in het werk van de kunstenaar. Er is een sfeer aanwezig van zich bevrijden van kluisters, van het heerlijke ontsnappen aan wat vormeloos is om een ideale en ontroerende vorm te worden. Dat portretteert de beeldhouwer Johnny Werkbrouck. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Chantal Grard
‘Transfiguratie’ heet de inzending van Chantal Grard, dochter van Francine Van Mieghem en George Grard. Zij is echter niet bij haar beroemde ouders te rade gegaan, maar heeft een heel eigen stijl ontwikkeld die is gegroeid uit een persoonlijke en hoogst originele kijk op mensen en dieren, op groei en het ontluiken van de essentie. Enkele jaren geleden toonde zij hier een sculptuur uit dezelfde reeks van nu waarbij vorm wordt gegeven aan wat in hoge mate verborgen leeft, in volle ontwikkeling is en wat wellicht ook binnenin gebeurt. De kunstenares is erin geslaagd om een totaal eigenzinnige beeldtaal te bedenken wat eigenlijk al zichtbaar of voelbaar was wanneer zij nog in de zuivere figuratie vertoefde. Het meteen herkenbare bezat iets dat de gewone figuratie oversteeg zonder dat men het onmiddellijk kon duiden. Later verraste zij met vormen die iets embryonaals evoceerden, een vorm die groei vertolkte, golvingen en bolle uitwassen, fragmenten van een onbekend geheel. Soms kon men de indruk krijgen de sierlijke ronding van een vrouwenborst te herkennen en meestal was dat ook zo. Het werd voor de kijker gaandeweg duidelijk dat de kunstenaar uitbeeldde wat in haar leefde, in haar lichaam en in haar geest. Het is immers duidelijk dat zij de bijna onmogelijke taak op zich heeft genomen om een driedimensionale weergave van een hoofdzakelijk vergeestelijkt en innerlijk fenomeen te creëren. Haar bolle vormen frapperen en intrigeren. Zij zijn sierlijk en suggestief zonder de banaliteit van het anekdotische te benaderen. Haar werk evolueert gaandeweg en heeft thans een nieuwe vormentaal bereikt waarin een soort vrije ritmiek ruimtelijk wordt, geledingen vertoont, zienderogen groeit en dan in een punt uitmondt. Het geheel verbaast en intrigeert. Groei gaat vaak bizarre richtingen uit. Dat is duidelijk het geval bij Chantal Grard die uiting geeft aan wat leeft in de verborgenheid van een wezen dat het hare is, maar in ruime mate ook het onze. Zij heeft de tridimensionale beeldtaal een nieuw elan gegeven en hanteert daarbij de heerlijke materie van het brons dat vooralsnog in de George Grard Stichting werd gemodelleerd en gegoten. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Marc Leyman
Getrouwen van de Beeldige Wandeling zullen zich ongetwijfeld de houten sculpturen, de gemetamorfoseerde bomen van jaargang 2007 en 2008 van Marc Leyman herinneren. Na zijn ‘Inside Out’ waarin een boomstam binnenste buiten werd gekeerd en zijn ‘Baken’, die eigenlijk de essentie van zijn creativiteit oproept, toont hij thans een indrukwekkend beeld dat de titel ‘Openbaren’ kreeg en dat aldus ook alweer refereert aan de basisgedachte van zijn oeuvre. Openbaren betekent ongetwijfeld het ontvouwen of onthullen van wat oorspronkelijk of normaal verborgen is en verborgen blijft. Men mag zo ongeveer als een constante in het oeuvre van de kunstenaar het binnenbreken in het hart van een (dode) boom aanduiden of benoemen. Ik meen me te herinneren dat de kunstenaar alleen dode bomen tot sculptuur omvormt. Dat ligt trouwens in de lijn van zijn beleven van de natuur. Tevens kenmerkend voor het huidige oeuvre of in ieder geval voor een deel ervan is het feit dat hij vrij monumentaal werkt en aldus blijk geeft van respect voor de oorspronkelijke structuur van de boom. Hij hanteert in zijn beeldhouwwerk een bevoorrechte relatie met de natuur en het landschap in het algemeen en met de bomen in het bijzonder. Wij herinneren ons een tentoonstelling die jaren geleden werd opgezet door John Quivron, een kunstenaar die eveneens blijk geeft van een grote belangstelling voor de natuur en haar objecten of noem het scheppingen. De tentoonstelling had plaats in de omgeving van Nazareth en droeg de titel ‘Landschap’ of iets soortgelijks. Diverse kunstenaar hadden er een ingreep gepleegd, een integratie bedacht. De ingrepen van Marc Leyman hebben me dan diep getroffen door hun robuuste en inventieve authenticiteit, hun persoonlijke visie en hun sereen poëtisch karakter. Dat is ook nu nog steeds het geval. Inventiviteit, monumentaliteit, een poëtische benadering zijn nog steeds tot ons aller vreugde intens aanwezig. Dat mag blijken uit zijn opengevouwen structuur die aan de Weststraattrap zal worden opgesteld en die ongetwijfeld aanvankelijk zal verbazen en daarna bewondering en sympathie oogsten.Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Inge De Belder
Inge De Belder creëert sculpturen, monumentale etsen en mixed media. Het is lang niet de eerste keer dat zij deelneemt aan de Beeldige Wandeling, maar zij slaagt er telkens in ons te verrassen met haar sculpturen die een verrukkelijke uitstraling bezitten en blijk geven van een enorme gevoeligheid zowel qua vorm als qua materie, zowel op het vlak van de gedachte als van de suggestieve kracht van het werk.
Zij startte haar beeldende carrière als grafica met etsen die gaandeweg een letterlijk en figuurlijk monumentale allure verwierven. Op een bepaald ogenblik stapten haar personages bij manier van spreken in de ruimte en ontstonden haar bronzen, haar mannen en vrouwen die evenzeer een uiterlijke als een innerlijke beweging weergeven. De huid van haar sculpturen is korrelig, emotioneel geladen en de anatomische verhoudingen zijn meer functie van gedachte en emotie dan van een nauwgezette werkelijkheid. Zij beeldt een gemoedsgesteltenis uit, een manier van zijn of gewoon een emotie waarbij het lichaam eigenlijk helemaal functie is van die emotie. Zo kan zij zich vormelijke vrijheden veroorloven die de kijker meteen interpreteert in functie van wat hij niet de facto ziet maar al naargelang van zijn ingesteldheid en zijn ontvankelijkheid aanvoelt en intens beleeft. Kenmerkend voor haar beeldtaal is het in zekere zin abstraheren van haar gestalten in die zin dat anekdote verdwijnt en alleen een uitgezuiverde vorm blijft bestaan die bij nader toezien toch heel nauwgezet is uitgewerkt. In haar sculpturen leeft een intense harmonie tussen figuur en gedachte zodat het beklemtonen van een bepaald lichaamsdeel en het reduceren tot een aanzet van een ander stuk lichamelijkheid de vergeestelijking van haar beeldtaal in de hand werkt. Vaak is het lichaam van haar personages lang uitgerekt, realistisch en symbolisch geladen tegelijk. Haar aanwezigheid in de Beeldige Wandeling is een reële verrijking en tevens een bewijs van de diversiteit, de uitstraling en de geestelijke welsprekendheid die figuratie in het algemeen en het menselijke lichaam in het bijzonder kan bezitten.Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Francine Van Mieghem
Een van de pronkstukken van de Beeldige Wandeling 2011 zoniet het pronkstuk bij uitstek is het vrij monumentale bronzen beeld op een bronzen sokkel van Francine Van Mieghem dat de naam ‘Lucy’ draagt. Het is een tijdloos beeld dat enigszins aansluit bij de geest van haar echtgenoot George Grard zonder er een nabootsing van te zijn. Het bezit immers een eigen monumentaliteit, een sensualiteit die jeugdig is en volwassen tegelijk, ontroerend en zinnenstrelend, natuurgetrouw en toch ook vrij geïnterpreteerd. Het beeld van de vrouw, dat in een latere fase van creativiteit dankzij ondermeer een ander materiegebruik een meer realistische uitstraling zal verwerven, wordt hier robuust en tevens vertederend uitgewerkt. Het beeld staat model voor een belangrijke periode in de creativiteit van de kunstenares. Het reveleert haar schitterend figuratief metier en haar drang om in wat als een verheven esthetiek mag worden bestempeld toch een eigen expressiviteit in te bouwen.
Haar sculpturen uit die periode evoceren de ontroerende beeldtaal van de grote Franse figuratieve beeldhouwers uit de eerste helft van de vorige eeuw en, zoals wij al zeiden, uiteraard ook die van haar echtgenoot. Het beeld ‘Lucy’ is een klassiek monument dat in een eigen beeldtaal een schitterende traditie voortzet en aldus een link met het betere van de hedendaagse figuratieve beeldhouwkunst bewerkstelligt.
In een latere fase zal de kunstenares de breekbare gestalte modelleren van een jong meisje met een tenger lijf en langgerekte leden. Niet alleen de vorm maar ook de bijzondere patina van haar bronzen speelt een belangrijke rol in de sfeer en de uitstraling van haar werken. Haar geliefkoosd model is een wezen dat de banaliteit en de verwording van het menselijke bestaan overstijgt en dat zonder bijzondere gebaren of opvallende houdingen een beklijvende persoonlijkheid vertolkt en aldus als een toonbeeld mag worden aanzien van sereniteit en verheven schoonheid, van pure jeugdigheid, een heerlijk alternatief voor al de rotzooi die ons tegenwoordig als beeldtaal en beeldhouwkunst wordt voorgeschoteld. Hugo Brutin (a.i.c.a.)
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Eddy De Buf
Hij volgde een opleiding aan de academie als etser en reclameschilder en ontwikkelde zich tot in het begin van de jaren ‘90 als schilder. Kortelings
daarna betrekt hij een pand dat nu deel uitmaakt van het PMMK in Oostende. Naast zijn bezigheid als stadsdichter van Oostende werkt Eddy momenteel aan een oeuvre met een eigen visie als individu, in zijn relatie tot de hedendaagse maatschappij. De natuur van het leven, de moderne kunst, de literatuur en de wereld als fenomeen op zich. Deze zet zich af tegen het postmodern individualistische denken van het individu. (J. Pan)
Jumper II
In Mixedmedia
De wereld op zijn kop?
Of de zwaartekracht in de fout ?
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Caroline Callens
Verengd door een wetenschappelijk en technisch verleden, en vooral murw geslagen door zware tegenslagen, was Carolien in 2005 op zoek naar een houvast binnen een stilstaan van eigen ontdekkingen en eigen vormen van expressie, die ze nooit eerder had geëxploreerd. Wellicht was het razende woede die haar tot het harde van steen bracht en kaatste uitgerekend diezelfde hardheid van steen haar tot een verwoorden van een eigen, niet ontgonnen taal van rauwe emoties en zacht verdriet. Veerkracht dreef haar tot het harde labeur van het klieven van stenen waarvan ze elke weerstand en grilligheid als een echte vechter poogde te trotseren. En zoals bij echte stapstenen, stap voor stap, bracht het ‘beeldend werken’ haar tot nieuwe keuzes, nieuwe plaatsen en nieuwe ontmoetingen in haar leven.
Dit jaar kan u van Carolien het werk “Verstrengeld” zien, gekapt in witte Franse steen ST maximin.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
J. Pan
J Pan heeft in zijn werk een weelde aan figuratieve plastische vormen die de kijker aanzetten tot een eigen interpretatie. Zijn stijl getuigt van vakmanschap en beheersing van de steen als medium. Hij is onnabootsbaar in zijn eigen plastische stijl die tegelijk indrukwekkend en aangenaam is. Zijn overvloed aan vormen in een beeld lijkt een hedendaagse interpretatie van de stijl waarin onze voorouders de kathedralen hebben gebouwd, en toch blijft het van deze tijd.
J Pan werkt hoofdzakelijk met diverse Franse steenssoorten in combinatie met hard graniet en blauwe hardsteen. De laatste Jaren is J Pan nadrukkelijk op de voorgrond getreden, hij profileert zich nadrukkelijk in onze beeldhouwerwereld, wat resulteerde met monumenten in Huise, Olsene, Kruishoutem, Eeklo, Blankenberge en Breskens. (Chris Ferket)
Cats
Een interpretatie van kat en mens, de samensmelting, de koestering visa versa en alle fantasie en verbeelding eruit voortvloeiend.
Gemaakt uit witte steen Opera, op een krabpaal van blauwe hardsteen.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Stefaan Ponette
Klop en er zal worden geopend.
Klop en er komt een beeld uit.
Al kloppend, hamerend en kappend baant Stefaan zich een weg door de harde materie, van graniet, witte steen, arduin en marmer.
Op zoek naar een gedrongen gestalte die eerder van de materie wordt afgesmeekt dan gedwongen, groeiend in zijn typerende eigen visie.
Op zoek naar de eeuwig subtiele emoties van de mens.
De ogen zijn de poorten van de ziel, de blikken naar binnengericht…….moeder en kind. (J Pan)
Moeder en Kind
In zijn eigen stijl, gevoelsmatig en liefdevol gekapt of geklopt om het met zijn eigen woorden maar te zeggen.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
A. Abeel
De passie voor creativiteit was er bij Annick reeds van jongs af aan. Daarom koos ze een beroepsrichting waar heel wat creativiteit bij te pas komt, kleuterleidster. Knippen, plakken, tekenen, zingen, dansen en nog zoveel meer. Naast haar job gebruikte ze haar creativiteit ook in het bloemschikken. Maar onbewust groeide haar verlangen om op kunstgebied dingen te gaan doen. Ze volgde een opleiding in keramiek bij Chris Ferket en Iza Stroef, waar ze de smaak van echte kunst voor het eerst proefde. De drang naar evolutie en experimenteren werd alsmaar groter. Ze volgde hierop een opleiding beeldhouwen bij Stef Orti. Daarna werd ze verder begeleid in het Beeldhouwers atelier van wijlen Chris Ferket en J Pan. Daar evolueerde en groeide Annick verder in haar leer van vormgeving in totale eigenheid.
Haar werken in Franse witte steen en arduin getuigen van een hedendaagse vormgeving in de beeldhouwkunst.( J Pan)
Vissenpaar
Het is een ode aan wijlen leermeester Chris Ferket, die haar kort voor zijn overlijden gevraagd had nog een allerlaatste werk te maken met vissen, alvorens dan definitief over te schakelen naar haar eigen stijl en vormgeving. De sierlijkheid van vissen over te brengen in een andere vormgeving. We zijn benieuwd naar de toekomst.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Julie Verhelst
Een gezicht, van hem van haar, van hier en daar. We hebben er allemaal één. Glad gestreken, met rimpels of verschrompeld. Getekend door een lach, getekend door het leven, of getekend door Julie. Haar passie voor portretteren is onuitputtelijk, van al dan niet ingekleurde potloodtekeningen heeft ze lades vol, platte vellen wit papier gaf ze een gezicht. Maar ze wilde meer en wou haar passie in 3 D laten zien, ze wou het voelen, ze wou het strelen. Ze volgde een keramiekopleiding bij Chris Ferket, gevolgd door een beeldhouwopleiding bij Stef Orti.
Al vlug bleek het dat portretteren haar gave was, en werd ze door Chris verder wegwijs gemaakt in de wereld van gezichten. Wat met een enkel gezicht begon, groeide verder uit, tot een samenbrengen van meerdere in een oogstrelend totaal geheel.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Dirk Van Hecke
Vijf minuutjes van je tijd kunnen je leven plots veranderen. Dat heeft Dirk jaren geleden ondervonden.
Hij werkte als ploegarbeider in een fabriek. Door zijn gedreven passie voor kunst ging hij teken- en boetseerles volgen bij Walter de Buck.
Toen Walter op een gegeven moment 5 min hulp nodig had is Dirk hem bijgesprongen en sindsdien is de gebetenheid voor steen nooit meer weggegaan. De daarop volgende opleidingen, steenbewerking te Eeklo en restauratietechnieken aan St-Lucas, maakten van hem een meester en beheerser van zijn unieke eigen stijl. De perfecte afgestemde combinatie van lijnen en structuren maken van zijn werken, oogstrelende harmonieuze eigentijdse sculpturen.
Fruits de Mer
Vruchten van de zee, langs het strand van Blankenberge, een eindeloze beweging van schelpvormen die hun weg zoeken naar verder, gedreven door de wind en de golven.
Fruits de Mer
Vruchten van de zee, langs het strand van Blankenberge, een eindeloze
beweging van schelpvormen die hun weg zoeken naar verder, gedreven
door de wind en de golven.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Ieza
Beeldhouwen en boetseren is voor haar een leerschool. In een onuitputtelijke bron van materialen en vormen, de wonderen der natuur, gaat ze op zoek naar haarzelf en haar medemens. Emoties en passages uit heden en verleden zetten haar op weg tot het creëren, om het door te geven en te tonen aan anderen, om te beroeren en te ontroeren.
Het vechten met de materie, de wilskracht en de moed te laten resulteren tot Ware Kunst. Diverse stijlen zijn haar hierdoor eigen geworden,van modern klassiek, tot eigentijds abstract.
Geboorte
Gekapt in witte Franse steen st Maximin , verwoordt Ieza de gevoelens en de emoties die ze beleefde bij de geboorte van haar kindje.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Joeri Stubbe
Reeds van jongs af aan had Joeri een gedreven voorliefde voor cultuur en kunst, hij uitte zich vooral als acteur, muzikant,dichter, schilder en graficus. Zijn grote honger naar meer zette er hem toe aan een opleidingscursus beeldhouwen te volgen bij het collectief van Walter de Buck, waar hij al snel de passie van een steenkapper te pakken had. Op vraag van Wijlen Chris Ferket volgde Joeri daarop verdere opleiding in het Atelier te Wortegem Petegem. Hij creëerde al snel een eigen stijl van vormgeving in de beeldhouwtechniek. Een stijl met een weelderige vormgeving en fantasie over hedendaagse dingen, en aspecten die verder resulteren in een hedendaags monumentaal geheel. Zo ook zijn werk Eros en Thanathos: twee begrippen uit de oudheid .Zij betekenen levensdrift en doodsdrift die onlosmakelijk met elkaar verbonden zijn, en samen het leven in evenwicht houden. Gemaakt in witte Franse steen St. Maximin.
Eros en Thanathos:
twee begrippen uit de oudheid.
Zij betekenen levensdrift en doodsdrift
die onlosmakelijk met elkaar
verbonden zijn, en samen het leven
in evenwicht houden. Gemaakt in
witte Franse steen St.-Maximin.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Hendrik de Moerloose
Na zijn opleiding aan de Academie voor schone kunsten te Gent in de afdeling Monumentale kunsten met als specialiteit beeldhouwen, specialiseerde Hendrik zich verder in tekenen en schilderen aan de Academie te Wetteren.
Door zijn voorliefde voor kunst is Hendrik stichtend lid van meerdere kunstverenigingen in het Vlaamse land waar hij aan andere kunstenaars zijn ervaring en vakkennis overdraagt. Tal van ontwerpen voor diamantjuwelen zijn van zijn hand, alsook het ontwerp van de bekende reuzen van Melle : Ruut, Mapoe en Odette.
Odysseus
Het idee komt uit het epos van de Griekse dichter Homeros (8e eeuw voor Chr.): het 12e boek van de “Odysseia”.
Odysseus gevangen op het eiland Ogygia (nu: Malta) bij de nimph Calypso. Slechts 10 jaar na de val van Troje komt hij terug naar Ithaca. (Eiland in de Ionische zee, noordoosten van Kefalonia
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
P.Nand.R
Kunst heeft met wetenschap niks te maken. Kunst is geen experiment. Er bestaan geen voorschriften voor kunst, evenmin er voorschriften bestaan voor seksualiteit. Om het simpel te zeggen, er bestaan alleen verschillende wegen om de zaak op poten te stellen. Originaliteit wordt niet altijd beloond, maar sommige mensen nemen risico’s en vernieuwen, wat de rest een reden van bestaan geeft. Verder kun je van P.Nand.R monumental werk bewonderen in Blankenberge, Aardenburg en Terneuzen. (J. Pan)
Socrates
Verbeelding spreekt voor zichzelf,
images for the mind.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Hans Claus
Een genormeerd mens die al 30 jaar lang vastzit aan de kunst en de normering met sensualiteit bewerkt. Het touw dat om onze sterfelijkheid ligt trekt hij van onze halzen. Hij ontluistert, ontmaagdt en verdringt de zekerheden van het leven in een druk leven van schilderen, beeldhouwen, schrijven en fotografie. De schrik van eenmaligheid van dingen en gebeurtenissen waren voor hem een vlucht naar de creativiteit, een artistieke storm in woord en beeld. (J. Pan)
De dichter
Het werk stelt een mijmerende
dichter voor in brons. Een autobiografisch
werk aangezien Hans zelf
ook dichter is.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Walter De Buck
Een levende legende, elk vel papier is veel te klein om hem te verwoorden of te omschrijven. Hij is de man die de legendarische Gentse feesten opnieuw opgericht heeft, vooral rond ST Jacobs. Naast beeldhouwer is hij ook zanger, muzikant en acteur. Walter volgde zijn opleiding aan de Academie voor schone kunsten te gent, die hij in 1954 met grote onderscheiding voltooide. Hij kreeg verschillende prijzen voor zijn beeldhouwkunst o.a. de Koopalprijs, die hem een studiereis van één jaar in India opleverde. Deze beïnvloede in grote mate zijn visie op kunst en maatschappij, zijn muziek en zijn beeldende expressie. Met zijn ,, Vliegerke,, en tal val andere Gentse liederen, uit Walter zijn passie als zanger en muzikant. Zijn talrijke bronzen en in kopergeslagen sculpturen op diverse stads- en gemeentepleinen getuigen nog steeds van de dagdagelijkse gedrevenheid van een uniek figuur die Walter is.
Waterdragers
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Veerle De Smet
Na enkele jaren als medewerker expressie te hebben gewerkt in de instelling Dr.Guislain te Gent, ging Veerle beeldhouwen studeren aan de academie te Anderlecht, waar ze begint te experimenteren met allerlei materialen. Tijdens haar laatste jaar ontdekt ze de mogelijkheid van werken met polyester.
Ze doorgrondt het materiaal volledig en vindt hierin de mogelijkheid een eigen stempel te drukken op haar werk. De sierlijkheid van haar vormgeving van vaak heel eenvoudige dingen, straalt haar liefde voor deze materie uit en maakt haar onnabootsbaar in haar expressie.
Gekruisigd
In de typerende stijl en vormgeving, die Veerle eigen is.
In wit polyester op een zuil van betonsteen, de moderne versie van iets wat menig mens tot op heden nog steeds beroert.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'
Stef Orti
Stef Orti drukte zichzelf eerst uit in ijzer en koper, later specialiseerde hij zich in marmer, witte steen en graniet bij het beeldhouwercollectief te Wortegem-Petegem. Daaruit ontstonden vaak beelden in een combinatie van natuursteen, brons en koper.
Vrouwenfiguren in beelden genieten zijn voorkeur. Figuren uit het dierenepos Van de vos Reinaert komen vaak terug in zijn werk.
Zijn energie en werklust resulteren in een groeiend oeuvre.
Hij beheerst het vak en groeit naar een steeds grotere persoonlijkheid, met beheersing van de materie.
Escape
Een vrouwenfiguur zwevend in de lucht, een engel, een elfje, wegdromend in de fantasie, losgerukt uit de dagelijkse sleur en realiteit, verlangend naar iets anders. Gemaakt in witte franse steen St Maximin in combinatie met metaal.
ga terug naar het plan | ga terug naar lijst 'kunstwerken'